‘Ik heb altijd geroepen dat ik moeder wilde worden’

Met de komst van haar zoon Max ging er in 2015 voor Carola Sistermanns (40) een grote wens in vervulling. Want dát ze kinderen wilde, stond voor haar altijd als een paal boven water, klein mens of niet. Over mensen als Carola ging het project Kleine mensen met een grote kinderwens van de Belangenvereniging voor Kleine Mensen, dat de informatie biedt die zij zo miste.

‘Ik heb altijd geroepen dat ik moeder wilde worden’

Met de komst van haar zoon Max ging er in 2015 voor Carola Sistermanns (40) een grote wens in vervulling. Want dát ze kinderen wilde, stond voor haar altijd als een paal boven water, klein mens of niet. Over mensen als Carola ging het project Kleine mensen met een grote kinderwens van de Belangenvereniging voor Kleine Mensen, dat de informatie biedt die zij zo miste.

'Nooit heb ik me anders gevoeld, al ben ik het enige kleine mens binnen onze familie. Voor alles is een weg te vinden, leerden mijn ouders me al jong. Oók voor iemand met een lengte van 1.40 meter. Die instelling heeft me ver gebracht. Ik heb een prachtig leven en het enige hulpmiddel dat ik daar thuis bij nodig heb, is een Curver-krukje.’ 50 procent kans

‘Alleen in de zoektocht naar liefde merkte ik het verschil. Kennelijk willen mensen toch het liefst een partner van gelijke lengte. Pijnlijk vond ik dat. Je komt jezelf tegen terwijl je er niets aan kunt doen. Toen ik de moed enigszins had opgegeven, ontmoette ik alsnog een fijne man met dezelfde kinderwens. Ik heb altijd geroepen dat ik moeder wilde worden. De 50 procent kans op een kind met dezelfde groeistoornis hield me niet tegen. Anders zou ik mezelf ook niet accepteren, vind ik.’

Bemoedigend

‘Een informatieve website zoals kleinmensmetkinderwens.nl bestond toen nog niet. Gelukkig stap ik gemakkelijk zelf op mensen af. Dus om me voor te bereiden op een zwangerschap ben ik mijn licht gaan opsteken bij andere kleine moeders. Die hadden nergens last van gehad, dus dat was bemoedigend. De enige angst die ik had, was of mijn rug het negen maanden zou trekken. Eenmaal zwanger kreeg ik daar vanaf week 30 inderdaad problemen mee. En de bevalling was heftig, met veel paniek rondom het kraambed. Die beelden raak ik moeilijk kwijt.’

Terughoudender

‘Max is gelukkig gezond en doet het goed. Hij heeft – net als ik – korte armen en benen en is klein van stuk, maar hij laat zich daar – net als ik – niet door beperken. Dolgraag zouden we hem een broertje of zusje geven, maar een tweede keer zwanger worden, daar ben ik een stuk terughoudender in. Dat komt vooral door mijn zwakke rug. In alles ben ik een doorzetter, maar ik denk nu toch: is het verstandig om op mijn veertigste weer aan zo’n avontuur te beginnen?’



Tekst: Teus Lebbing • Foto: Hes van Huizen