‘Na mijn herseninfarct ben ik een andere man geworden’


Hoe moest Bas Wijnen (29) zijn leven oppakken na zijn herseninfarct? Op internet vond hij geen ruggensteun. Daarom is hij blij dat hij kon meedenken over de Young Stroke Toolbox, een project van Radboudumc en Rijnstate Ziekenhuis. De toolbox is een soort ‘gereedschapskist’, met een website, die jonge mensen na een beroerte verder helpt.

'Bas 2.0, zo noem ik mij tegenwoordig. Na mijn herseninfarct ben ik een andere man geworden. Daarvoor had ik mijn dingen op de rit: een leuke baan in het onderwijs, fijn huis, veel sporten, hobby’s. Tot ik in april 2017 op de bank aan het gamen was en buitenwesten raakte. Toen ik ontwaakte, deden een arm en been niets meer en kon ik geen woord uitbrengen. Met veel moeite ben ik naar de tuin gekropen, waar mijn broer me na een tijdje vond.’ DIEPE PUT ‘Sindsdien is niets in mijn leven meer hetzelfde. De psychosociale gevolgen vind ik het ergst: mijn concentratie-, geheugen- en vermoeidheidsproblemen maken dat ik niet meer kan werken. Toen ik me dat realiseerde, kwam ik in een diepe put terecht. Als je jong bent, heb je nog een heel leven voor je, maar hoe leef je verder na een beroerte? Hoe red je je zonder werk? Hoe zit het met seks? Kun je een gezin stichten? Ik ben gelukkig assertief en zocht naar hulp waar ik kon, maar op internet werd ik niet wijzer. Niets van de informatie die ik vond, paste bij mijn generatie.’

TOEKOMSTGERICHT ‘Wat ik zelf heb gemist, bracht ik graag in tijdens het ontwikkelen van de Young Stroke Toolbox. Ik vind het sterk dat de website door patiënten en professionals is gemaakt, die de praktijk van binnenuit kennen. De inhoud is daarom specifiek en ook toekomstgericht: over hoe het verder moet met je leven. Daarnaast was het voor mij belangrijk dat de informatie behapbaar werd gepresenteerd. Dus zonder lappen tekst en alleen met filmpjes en plaatjes wanneer dat functioneel is. Het is een mooi geheel geworden zo, precies het houvast dat handig voor mij was geweest.’ VOORUITGANG ‘Intussen heb ik weer zin in m’n leven. Ik woon samen met mijn vriendin, die ik nu iets langer dan een jaar ken. Ik zwem elke ochtend, kan fietsen, heb mijn rijbewijs terug. Ik doe ook vrijwilligerswerk in het Taalhuis. Daarna moet ik weliswaar een paar dagen bijtanken, maar dat is het me waard. Zo boek ik telkens weer een beetje vooruitgang.’



Tekst: Teus Lebbing • Foto’s: Hes van Huizen